| تبليغات | X |
|
روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون بدون اين که متوجه شود از بين سجاده اش عبور کرد. مرد نمازش را قطع کرد و داد زد: "هي!!! چرا بين من و خدايم فاصله انداختي؟" مجنون به خود آمد و گفت: "من که عاشق ليلي هستم تورا نديدم، تو که عاشق خداي ليلي هستي چگونه مرا ديدي؟
+نوشته شده توسط گریزان از دعوی پوچ بیان درهفدهم مهر 1388 و ساعت
19:51 |
دلم گرفته از این روزگار دلتنگی دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
+نوشته شده توسط گریزان از دعوی پوچ بیان درچهاردهم مهر 1388 و ساعت
2:3 |
بخوان ما را منم پروردگارت خالقت از ذ ره اي نا چیز صدايم كن مرا آموزگار قادر خود را قلم را، علم را، من ھديه ات كردم بخوان ما را منم معشوق زيبايت منم نزديك تر از توبه تو اينك صدايم كن رھا كن غیر ما را، سوي ما باز آِ منم پرو د گار پاك بي ھمتا منم زيبا، كه زيبا بنده ام را دوست میدارم تو بگشا گوش دل پرورد گارت با تو مي گويد تو را در بیكران دنیاي تنھايان رھايت من نخواھم كرد بساط روزي خود را به من بسپار رھا كن غصه يك لقمه نان و آب فردا را تو راه بندگي طي كن عزيزا، من خدايي خوب مي دانم تو دعوت كن مرا بر خود به اشكي يا صدايي، میھمانم كن كه من چشمان اشك آلو ده ات را دوست میدارم طلب كن خالق خود را بجو ما را تو خواھي يافت كه عاشق میشوي بر ما و عاشق مي شوم بر تو كه وصل عاشق و معشوق ھم آھسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد قسم بر عاشقان پاك باايمان قسم بر اسب ھاي خسته در میدان تو را در بھترين اوقات آوردم قسم بر عصر روشن تكیه كن بر من قسم بر روز، ھنگامي كه عالم را بگیرد نور قسم بر اختران روشن، اما د ور رھايت من نخواھم كرد بخوان ما را كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟ تو بگشا لب تو غیر از ما، خداي ديگري داري؟ رھا كن غیر ما را آشتي كن با خداي خود تو غیر از ما چه مي جويي؟ ... .. .
+نوشته شده توسط گریزان از دعوی پوچ بیان درهشتم مهر 1388 و ساعت
13:12 |
|
نام او
مرزهایم را شکستم.
جسم خاکی و روح ملکوتیم را از تمام داشتنی های مادی رهانیدم. دیگر هیچ ندارم، تنها عشق است سرمایه وجودم ، عشقی که می آموزد روحم در کالبد جسمم اسیر است اما نخواهم گذاشت، اندیشه هایم در قفس ظلمت و تاریکی دست و پا زنند. آری هیچ کس کنونم را نمی فهمد. قدم در راهی نهادم که گاه بر درستیش تردید هست. اما من خواهم رفت. تا به تمام تردید هایم و تردید هایشان پاسخی یابم. شاید روزی بازگشتم! شاید روزی با نادانی خود در یک مسیر قدم بردارم اما جاده و مسیر چندین قسمت است با تفاوت هایی. من و تو نادان از هم جدا خواهیم بود. تقدیر را به بازی خواهم گرفت. برتر از زمان خواهم راند. با بال های نداشته پرواز خواهم کرد. من نیز روزی خواهم ایستاد خواهم ایستاد بر بنایی محکم و استوار. بنایی که سازنده اش من و عشق همراهم خواهد بود. من تنهایم و با امید به اوای عشقم گاه خود را در میان کلمات نویسندگانی چون جبران خلیل جبران ، سهراب سپهری و... می یابم و گاه با تغییراتی اندک و گه گاهی با قلم خو می نگارم. من می نویسم چون زنده بدانم! و نقل می کنم تا بیاموزم! من از آن او خواهم بود! پس گریزانم از دعوی پوچ بیان. هدیه مرا ترغیب نمی کند اما اندیشه هایت، گذشته و آینده ات را بر پیشانیم می نگارم تا بر کج فهمی هایم شمشیری باشم بران.بی پروا بودن را دوست دارم! هنوز اینجایم، نادان و کافر!!! طراح قالب
|
